Bij hoogwater op de Maas moeten bevers die in de oevers leven vaak vluchten naar hogere delen. Hun holen en burchten lopen dan onder water. Als deze veilige plekken ook overstromen, bestaat de kans dat bevers hun toevlucht zoeken in de dijk en dat willen we natuurlijk voorkomen.
Veilige hoogwatervluchtplaatsen voor bevers
Daarom werken we aan het aanleggen van speciale hoogwatervluchtplaatsen voor bevers. Dit is een uitdagend en langdurig proces. Tot die tijd (en ook daarna) houden we de bevers bij hoogwater extra goed in de gaten. Overdag én ’s nachts.
Ons beverpatrouilleteam
Speciaal hiervoor hebben we het Beverpatrouilleteam opgericht. Dit team bestaat uit collega’s van ons waterschap, muskusrattenbestrijders en betrokken inwoners. De meeste teamleden zijn ook actief als vrijwillige dijkwacht.
“Als technisch manager ben ik normaal druk met cijfers en planningen (en ja, het komt planning technisch eigenlijk nooit uit, haha), maar met het Beverpatrouilleteam mag ik lekker buiten zijn. Het is geweldig om op 'beverjacht' te gaan en tegelijkertijd onze dijken veilig te houden. Samen zoeken we naar oplossingen voor veilige dijken én een fijn thuis voor de bevers. Het is uitdagend, soms verschillen we van mening, maar vooral ontzettend leuk! Pim Rijkers, beverpatrouille-team
Wanneer komt de beverpatrouille in actie?
We zetten de beverpatrouille in zodra het water tegen de dijk staat en de hogere delen overstromen. Het team houdt beverfamilies in de gaten en kijkt waar ze zich ophouden. Zolang dat op hun (verhoogde) burcht is, op een verhoging, onder struiken of in bomen, is er niets aan de hand. Maar zijn de bevers niet meer in beeld of hangen ze rond bij de dijk, dan is het opletten geblazen!
Nachtelijke speurtochten met warmtebeeld
Omdat bevers vooral ’s nachts actief zijn, speuren we ook ’s nachts met warmtebeeldkijkers. Als bevers opvallend lang bij de dijk rondhangen, controleren we bij daglicht of er onder de waterlijn gegraven is. Zo’n bevergang heeft een doorsnede van ongeveer 40 centimeter en eindigt in een kamer van wel 1 meter doorsnede. Dat willen we natuurlijk niet in onze dijk en zeker niet bij hoogwater.
Focus op risicoplekken
Het controleren van 110 kilometer Maasdijk is een flinke opgave. Daarom richten we ons op de meest risicovolle locaties: plekken waar beverfamilies wonen en waar weinig hoogwatervluchtplaatsen zijn.
Oefenen in het veld
Afgelopen week oefenden we met drie groepen in het herkennen van sporen en het opsporen van bevers in het veld. Toevallig was het waterpeil van de Maas iets verhoogd wat perfect was voor de oefening.
Bevers: onmisbaar voor de natuur
Bevers zijn beschermde dieren vanwege hun belangrijke rol in de biodiversiteit. Waar bevers leven, ontstaan hele leefgemeenschappen. Op het hout dat zij in het water brengen groeien algen, die weer waterinsecten aantrekken zoals libellen en kokerjuffers. Die trekken op hun beurt vissen aan, en kleine vissen kunnen schuilen tussen de takken voor grotere roofvissen. Die vissen trekken weer vogels aan. Wie in beverterritorium komt, ziet vaak ook futen, aalscholvers en ijsvogels.
Samenleven met bevers
Als waterschap proberen we daarom zo duurzaam mogelijk samen te leven met bevers, ook al is dat soms best een uitdaging. Maar één ding staat altijd voorop: veilige dijken blijven onze hoogste prioriteit.
Beverweetje
Wist je dat bevers móéten knagen om hun tanden gezond te houden? Hun snijtanden groeien namelijk hun hele leven door. Als ze niet knagen, worden die tanden te lang en kunnen ze niet meer goed eten. Door het knagen slijten de tanden vanzelf af. En die tanden zijn niet wit: ze zijn knaloranje! Dat komt door ijzer in het glazuur, wat de tanden extra sterk maakt. Zo kunnen bevers zonder moeite door dikke boomstammen heen knagen.
