Gary van Breugel

Werken in de Brabantse natuur. Tussen de beken, weilanden en flora en fauna in het uitgestrekte gebied tussen Oss en Limburg. Specialist grondzaken en vastgoed Gary van Breugel (50) is zo’n geluksvogel die er elke dag van mag genieten.

Meer dan een handtekening

‘Hallo, ik ben van het waterschap en kom uw grond kopen.’ Zo begint Gary van Breugel zijn gesprekken natuurlijk niet. Gary klopt regelmatig aan bij agrariërs met een lastige boodschap: hun grond is nodig voor waterveiligheid of natuurontwikkeling. Dat vraagt om meer dan een handtekening. Dat vraagt om vertrouwen. “We stappen hun wereld binnen en willen iets dat van hen is”, zegt Gary.

‘Ik laat me hier niet weg jagen’

Per week drukt Gary op zeven tot acht deurbellen in het buitengebied van Oost-Brabant. “Het is altijd mijn intentie om er voor ons én voor de boer een plusje uit te halen. Zodat we er beiden op vooruitgaan”, zegt Gary. Zijn aanpak: open en eerlijk vertellen wat hij wil en samen met de boer zoeken naar een oplossing die voor beiden werkt. En dan is het hopen dat hij binnengelaten wordt. “Dat gaat meestal goed. Agrariërs en het waterschap staan dichtbij elkaar. We zijn allebei dagelijks bezig met het buitengebied, werken samen voor een goed beheer.”

Maar hij krijgt ook weleens een afwijzing: “Dan gaat de deur nog wel open, maar geeft de boer direct aan: ‘Ik laat me hier niet wegjagen’. Of: ‘Je bent al de zoveelste die aanbelt’ Er is best wat druk op het buitengebied, met veel partijen die iets willen van agrariërs. Ik begrijp de terughoudendheid van boeren. Zij wonen en werken in het gebied, zijn er geworteld.”

‘Een echt ervaringsberoep’

Tijdens een keukentafelgesprek begint Gary nooit meteen over kopen of verkopen. Het gaat over het weer, het boerenleven, de politiek. Pas later komt de grond ter sprake. “Het is echt mensenwerk, elkaar leren kennen en de plannen van het waterschap goed uitleggen. Dit werk is een echt ervaringsberoep, je leert het niet uit boeken, maar door kilometers op de teller. Een luisterend oor is onmisbaar. Je moet open staan voor de situatie waarin de boeren zitten. Luisteren naar hun ideeën voor het gebied. Daar zit vaak een kans om onze plannen te combineren. Het gaat om contact maken met mensen, zoeken naar oplossingen die voor beiden werken.”

“Vaak komen we er wel uit en hebben wij en de boer elkaar iets te bieden, bijvoorbeeld omdat we grond (een strook of perceel) kunnen aanbieden die dichter bij het boerenbedrijf ligt. Ook onze goede contacten met gemeenten en organisaties als Staatsbosbeheer of Brabants Landschap kunnen ruimte geven. Bijvoorbeeld via een wijziging in het bestemmingsplan of beheerafspraken van een terrein.”

Er is altijd een oplossing

En als ze er niet uitkomen? Loopt een project dan spaak, nog voor het gestart is? “Als we een perceel niet kunnen aankopen, dan kan een project in gevaar komen en staan onze doelstellingen onder druk. Dan moeten we terug naar de tekentafel”, zegt Gary. Toch voelt hij zelf zelden druk. “Ik heb dit werk altijd gedaan. Eerst bij een agrarisch makelaar met de aan- en verkoop van melkquota. Daarna achtereenvolgens bij een bedrijfsmakelaar en een gemeente, waar ik ook gronddeals deed.” In die jaren leerde hij dat het vaak goed komt. “Er is altijd een oplossing”, zegt hij geruststellend.

Hij koos in 2020 voor de overstap ons waterschap, omdat hij meer buiten wilde zijn. “Hier ben ik elke dag op pad. Ik werk in en met het gebied. Daar hoor ik van collega’s van beheer en onderhoud wat er speelt. Dat neem ik mee in mijn werk. Ik heb de vrijheid om mijn werk te doen op een manier die bij mij past, om zelf te zoeken waar de ruimte zit in een onderhandeling. Dat is echt uniek.”

De deal is rond

Is een deal eenmaal rond, dan blijft Gary betrokken bij het project. “Voor het papierwerk, maar ook uit interesse hoe een project zich ontwikkelt. En ik ga altijd langs bij de boer. Een deal is mooi moment. In het traject ervoor zijn we tot een overeenstemming gekomen die voor beiden goed uitpakt. Ik wil dat graag afsluiten met een bezoek aan de boer.” Al gaat er geen fles champagne mee.” We houden het bij koffie. Het blijft toch werk, hè.”