Je leert op zo’n moment je vrienden kennen


Lambert van Boxtel had destijds een akkerbouw- en loonbedrijf in de uiterwaarden van Megen. Hoewel de gemeente in 1995 aandrong om te vertrekken, had hij zijn maatregelen al genomen.

“We kregen in 1993 en 1995 te maken met het hoge water. De eerste keer was het voor ons nog uitvinden hoe we ons op een goede manier konden beschermen. We hebben bij ons bedrijf ervaring met grondverzet dus de mankracht en materialen om een dijk aan te leggen waren aanwezig. In 1993 moesten we in etappes de dijk ophogen. Ruim een jaar later kwam het water nog hoger, maar wisten we beter hoe we het moesten aanpakken en hebben we in een keer een dijk op de juiste hoogte gemaakt, bij ons eigen perceel en dat van onze buren. Een groot compliment voor mijn medewerkers!

Hoogwater niet in één keer

Het is niet zo dat hoog water er in één keer is. Het overvalt je niet, als je de waterstanden goed in de gaten houdt en opvraagt. Dat wist ik al van vroeger. Mijn vader heeft de boerderij gebouwd. Dat was toen het hoogste punt van de omgeving. Het water kwam vroeger niet zo hoog als we meemaakten in de jaren negentig. In Grave stond het water hoog en aan de hand daarvan kun je bepalen hoe hoog het water de dag erna bij ons zal staan. Zo heb je dus nog even de tijd om je voor te bereiden.

Onze dijk al klaar

De gemeente drong er in 1995 op dat we zouden vertrekken uit onze boerderij. Maar toen waren onze maatregelen al genomen en hadden we onze eigen dijk al klaar. Ik had 30.000 kippen lopen en 900 ton aardappelen in opslag op het bedrijf. Voor mij was het dan ook geen optie om te vertrekken en ik heb gezegd dat we niet gingen. Een goed besluit, want uiteindelijk bleef de overlast beperkt tot wat kwelwater dat we moesten wegpompen.

Het werd nog wel even spannend. De dijk was klaar en natuurlijk moesten we deze bewaken en controleren: Blijft ‘ie goed? Op een gegeven moment verschijnt er een helikopter boven ons huis met een journalist die beelden komt maken van de situatie in de omgeving. Deze vloog zo laag en de wind die daardoor ontstond sloeg een gat in de dijk. We moesten 24 uur aan de bak om die schade te herstellen. Gelukkig kregen we veel hulp van de brandweer anders was het niet gelukt. ’s Avonds kwamen de beelden op televisie, maar van ons is niks uitgezonden.

Zoiets wil je niet vaker meemaken

Na een aantal dagen zakte het water weer. Afgezien van de arbeid en de kosten voor de dijk hebben we geen schade opgelopen. Het heeft me aan het denken gezet, in die zin heeft het wel veel impact gehad. Zoiets wil je niet vaker meemaken, het was geen prettige ervaring. Na een paar jaar zijn we verhuisd naar een locatie 500 meter verderop aan de andere kant van de dijk. Ons perceel is verkocht aan Natuurmonumenten. Die hebben de boerderij gesloopt. Wat ik gemerkt heb is dat je, als de nood aan de man is, je vrienden leert kennen. We hebben veel hulp gehad van bekenden, collega’s, onze medewerkers en anderen.”