De hele nacht doorwerken om een doorbraak te voorkomen


Ben van Lith was als Sloopwerken van Lith op de laatste werkdag van 1993 aan het werk in Oss. Die dag verliep anders dan normaal.

We waren net klaar met de sloop van het woonhuis en schuur van Verhuisbedrijf Harrie van Erp, toen ik vanaf ons kantoor werd gebeld. Of wij machines hadden en puin? En of we zo snel mogelijk naar Kessel konden komen, want daar stond het water gevaarlijk hoog. Dus in plaats van naar de kerstborrel reed ik met de shovel zo snel als ik kon naar de aangegeven locatie.

Kwelwater kwam al naar boven borrelen

In Kessel aangekomen, zag ik meteen waar ik moest zijn. Het was een drukte van belang langs de dijk en het was goed te zien hoe het kwelwater al naar boven kwam borrelen. Met man en macht werd geprobeerd een dijkdoorbraak te voorkomen. Een twintigtal vrachtwagens reed in konvooi af en aan om Langs de dijk een verzwaring aan te brengen. Nico van Rijn, projectleider van Nooijen, had de leiding en zijn broer Bennie was opgeroepen met een kraan om het puin op de juiste plek te plaatsen. Samen met Bennie heb ik toen de situatie bekeken en de taken verdeeld. Hij ging onderin met de kraan voorbereidende werkzaamheden uitvoeren en ik bovenop met de shovel. Dat versnelde het proces. Steeds twee vrachtwagens puin kiepen, ik schoof het vervolgens op z’n plek, als een noodverharding langs de dijk.

Bijna hele kraan verdween in het water

Je moet je voorstellen: ik sta met de shovel langs de dijk, op de dijk heeft zich inmiddels een menigte nieuwsgierigen verzameld. En dan zie ik ineens voor mijn bak scheuren in de verzwaring ontstaan. Het hele vlak voor me van zo’n 50 meter lang en 500 kubieke meter begint te schuiven in een rechte lijn naar beneden de onderliggende blubber van het wiel in. Ik schreeuw naar de mensen op de dijk: “Iedereen eraf!” En probeer al zwaaiend de chauffeur van de vrachtwagen en de kraanmachinist te waarschuwen. Die zagen gelukkig meteen dat het ernst was. De vrachtwagenchauffeur kon nog net op tijd wegrijden. De machinist die nog onderin stond, reed naar ons toe, sprong uit zijn cabine en bijna zijn hele kraan verdwijnt in het water! We konden hem nog net met een aantal mensen aan de steile afgrond omhoog trekken. Eenmaal aan de wal stond hij te trillen en niet alleen van het koude water waar hij in terecht was gekomen!

Hijskraan zakt in het water

Dankzij inzet vrachtwagenchauffeurs en duizenden tonnen puin goed afgelopen

Iedereen kwam dus vooralsnog met de schrik vrij. Maar het gevaar voor een echte doorbraak was niet geweken. Inmiddels werd het donker, mijn broer Toon van Lith schoot ons met onze kraan te hulp. Hij legde een soort van nooddijk om de gezonken kraan heen aan en op die manier konden we, min of meer veilig, het werk voortzetten. Die nacht zijn wethouder, burgemeester van Lith en de dijkgraaf van het Waterschap bij ons gekomen om ons sterkte te wensen in het gevaarlijke beredderingswerk. Tot 6 uur in de ochtend hebben we doorgewerkt. Maar het lukte, dankzij de inzet van al die vrachtwagenchauffeurs en duizenden tonnen puin is het goed afgelopen. Het ontbijt dat we daarna aangeboden kregen in de Blauwe Sluis, smaakte onwaarschijnlijk goed!